Το παράπονο ενός βιβλίου

http://ioustini.blogspot.gr/2009/01/blog-post.html

Η. Ηλιόπουλος - μιά συγκλονιστική ομιλία που τιμά παράλληλα τον π. κονδύλη

Γ. ΘΕΟΤΟΚΑΣ - AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ 1939-1953

Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ ἄρχισε ἡ μεγάλη ἐπίθεση, ἡ τύχη μας, ἡ τύχη τῆς Ἑλλάδας μ᾽ ἐνδιαφέρει πολὺ λιγότερο παρὰ πρίν. Μοῦ φαίνεται κτηνώδης, ἄναντρη ἀλλὰ καὶ ἠλίθια ἡ στάση τῶν ἀνθρώπων ποὺ λένε: «Νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα, καὶ ὅ,τι γίνει ἂς γίνει!». Τί σημασία ἔχει ἡ σωτηρία τῆς Ἑλλάδας ὅταν πρόκειται γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Εὐρώπης καὶ ὅλων τῶν πραγμάτων ποὺ δίνουν μιὰ ἀξία στὴν ἀνθρώπινη ζωή; [16/05/1939]

π. κονδύλης - περι ελλήνων διανοουμένων

"θα ήταν βέβαια μάταιο ν’ αναμένει κανείς από τους συγκαιρινούς Έλληνες διανοουμένους να δώσουν εκείνοι ό,τι αδυνατεί να δώσει ο κατά τεκμήριο αρμοδιότερος «πολιτικός κόσμος».

Όχι μόνον επειδή οι ίδιοι είναι κατακερματισμένοι σε ομάδες επίσης κατακερματισμένες σε εν πολλοίς αυτιστικά άτομα, όχι μόνον επειδή η γενική τους μόρφωση θυμίζει ως προς το ποιόν και τη συγκρότησή της τον αεριτζίδικο και αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας, όχι μόνον επειδή για τις παγκόσμιες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις γνωρίζουν συνήθως ακόμα λιγότερα και από τα όσα επιφανειακά και ασυνάρτητα γράφονται στις ελληνικές εφημερίδες, αλλά και για έναν πρόσθετο λόγο: επειδή αντιλαμβάνονται την πολιτική με βάση φιλολογικές ή ηθικολογικές κατηγορίες και επιχειρούν πολιτικές αποφάνσεις στο επίπεδο των αντίστοιχων νερουλών γενικεύσεων.

Πλείστοι όσοι «αριστεροί» διανοούμενοι πέρασαν τη ζωή τους κανοναρχώντας ότι η οικονομία είναι η «βάση» και τα υπόλοιπα το «εποικοδόμημα», χωρίς ωστόσο ποτέ τους να πληροφορηθούν τι σημαίνει εθνικό εισόδημα ή ισοζύγιο πληρωμών και χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τα συγκεκριμένα προβλήματα της χώρας τους ξεκινώντας (και) από τέτοια μεγέθη.

Γι’ άλλους πάλι, οι οποίοι κηρύσσουν .την υπεροχή ή και την παντοδυναμία τού «πολιτισμού» η τού «πνεύματος», η αφ’ υψηλού θεώρηση ή η άγνοια οικονομικών, γεωπολιτικών ή στρατιωτικών παραγόντων μπορεί και ν’ αποτελεί περίπου τίτλο τιμής.

Βεβαίως, μία παλαιά και δόκιμη κοινωνιολογική διάκριση μας λέει ότι διανοούμενος και επιστήμονας είναι δύο διαφορετικά πράγματα, εφ’ όσον κύριο μέλημα του δεύτερου είναι η συναγωγή πορισμάτων από τη μεθοδευμένη συλλογή και ταξινόμηση εμπειρικού υλικού, ενώ ο πρώτος ενδιαφέρεται περισσότερο να εμφανισθεί ως ταγός της κοινωνίας μέσω της διακήρυξης διαφόρων ηθικών, αισθητικών και άλλων ιδεωδών.

Απ’ αυτή την άποψη δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς από Έλληνες διανοουμένους να προσφέρουν ό,τι εξ ορισμού δεν μπορούν να δώσουν."

Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ(1943-1998) - ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

"θα ήταν βέβαια μάταιο ν’ αναμένει κανείς από τους συγκαιρινούς Έλληνες διανοουμένους να δώσουν εκείνοι ό,τι αδυνατεί να δώσει ο κατά τεκμήριο αρμοδιότερος «πολιτικός κόσμος».

Όχι μόνον επειδή οι ίδιοι είναι κατακερματισμένοι σε ομάδες επίσης κατακερματισμένες σε εν πολλοίς αυτιστικά άτομα, όχι μόνον επειδή η γενική τους μόρφωση θυμίζει ως προς το ποιόν και τη συγκρότησή της τον αεριτζίδικο και αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας, όχι μόνον επειδή για τις παγκόσμιες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις γνωρίζουν συνήθως ακόμα λιγότερα και από τα όσα επιφανειακά και ασυνάρτητα γράφονται στις ελληνικές εφημερίδες, αλλά και για έναν πρόσθετο λόγο: επειδή αντιλαμβάνονται την πολιτική με βάση φιλολογικές ή ηθικολογικές κατηγορίες και επιχειρούν πολιτικές αποφάνσεις στο επίπεδο των αντίστοιχων νερουλών γενικεύσεων.

Πλείστοι όσοι «αριστεροί» διανοούμενοι πέρασαν τη ζωή τους κανοναρχώντας ότι η οικονομία είναι η «βάση» και τα υπόλοιπα το «εποικοδόμημα», χωρίς ωστόσο ποτέ τους να πληροφορηθούν τι σημαίνει εθνικό εισόδημα ή ισοζύγιο πληρωμών και χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τα συγκεκριμένα προβλήματα της χώρας τους ξεκινώντας (και) από τέτοια μεγέθη.

Γι’ άλλους πάλι, οι οποίοι κηρύσσουν .την υπεροχή ή και την παντοδυναμία τού «πολιτισμού» η τού «πνεύματος», η αφ’ υψηλού θεώρηση ή η άγνοια οικονομικών, γεωπολιτικών ή στρατιωτικών παραγόντων μπορεί και ν’ αποτελεί περίπου τίτλο τιμής.

Βεβαίως, μία παλαιά και δόκιμη κοινωνιολογική διάκριση μας λέει ότι διανοούμενος και επιστήμονας είναι δύο διαφορετικά πράγματα, εφ’ όσον κύριο μέλημα του δεύτερου είναι η συναγωγή πορισμάτων από τη μεθοδευμένη συλλογή και ταξινόμηση εμπειρικού υλικού, ενώ ο πρώτος ενδιαφέρεται περισσότερο να εμφανισθεί ως ταγός της κοινωνίας μέσω της διακήρυξης διαφόρων ηθικών, αισθητικών και άλλων ιδεωδών.

Απ’ αυτή την άποψη δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς από Έλληνες διανοουμένους να προσφέρουν ό,τι εξ ορισμού δεν μπορούν να δώσουν."

Ντῖνος Χριστιανόπουλος - "Εναντίον" - 29/10/2012

Ο Στέλιος Ράμφος στο Γκάζι προβληματίζεται και προβληματίζει, σχετικά με την κατανόηση του Ελληνικού προβλήματος. 23/10/2012

http://steliosramfosgr.wordpress.com/2012/10/23/%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%B6%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF/

Εθνικοί ύμνοι και τσάμικοι (Από το "ΒΗΜΑ" 22.7.2012) - Ο Ν.Βαγενάς απαντά στο Χ.Γιανναρά - 23/7/2012

http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/2012/07/blog-post_23.html

Φιλοσοφία και ιδεολογία του νέου Ελληνισμού - ένα αφιέρωμα στον π. κονδύλη - ιούλιος 2012

Ο Σ. Ράμφος στο NETWEEK με την Έλλη Στάη - 28/2/2012

Πεθαίνω σα χώρα. Του Δημήτρη Δημητριάδη - 15/6/2012

http://politicalreviewgr.blogspot.gr/2012/06/blog-post_5432.html

Varoufakis Interviewed by Christiane Amanpour, CNN International - 29/4/2012

 Ο Ι. Βαρουφάκης εντυπωσιάζει και πάλι.Μέσα σε λίγα λεπτά εξηγεί την ουσία της ευρωπαικής κρίσης.Αν υπήρχαν 5 οικονομολόγοι  του επιπέδου του Βαρουφάκη στην Ευρώπη, η ουσία του προβλήματος θα είχε συνειδητοποιηθεί  εδώ και καιρό  από τους Ευρωπαίους πολιτικούς.Δεν υπάρχουν όμως.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο της συνέντευξης στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

http://edition.cnn.com/video/#/video/international/2012/04/28/amanpour-austerity-part-one.cnn?iref=allsearch

Interviewed by Christiane Amanpour, CNN International: The case for a European New Deal

29 Apr On Friday 27th April, Christian Amanpour interviewed me on CNN Int on the theme of Europe’s slow suicide by inane austerity. CLICK HERE FOR THE VIDEO. The transcript of our conversation follows (thanks to CNN for making it available to me):
CHRISTIANE AMANPOUR, CNN HOST:  Good evening, everybody.  I’m Christiane Amanpour, and welcome to the program.
Just when it looked like Europe might have weathered the worst of the economic storm, some very distressing news this week.  After a brief
period of progress, Britain has gone back into a recession now.  And of course much of Europe never left the recession.  It’s a long and grim list: Greece, Spain, Italy, Belgium, the Netherlands, the Czech Republic,Ireland, Portugal, Denmark – and it goes on.
Many of these countries have adopted austerity programs to try and lighten their staggering debt loads.  So in my brief tonight, is that
medicine killing the patient?  In other words, is all that austerity too much too soon?
Look at this graph that we’re putting now in our graphics table.  So you have very strong economic growth from the beginning of the 2000s all the way up to the financial crisis of ’08.  Then it plunges quite significantly.  Then it starts to try to climb and struggle back up the
hill until, in Britain, with the conservative Cameron government and their austerity measures, growth simply petered out, simply flattened.
And the human cost of Europe’s recession is clear.  There’s violence in Athens and Madrid and other cities across the continent.  But the tragedy may best be summed up in a note that was left pinned to a tree in a public square in Athens. 
It read, “Austerity kills.”  It referred to 77-year-old Dimitris Christoulas, a retiree who shot himself outside the Greek parliament
earlier this month.  His suicide note said that he couldn’t face the prospect of, quote, “scavenging through garbage bins for food and becoming a burden to my child.”
This phenomenon is spiking in Greece, in Ireland and in Italy these days, and indeed European newspapers have coined a new phrase: Suicide by Economic Crisis.
My guest tonight is Greek and he’s also an economist.  Yanis Varoufakis has been living through this crisis, even as he tries to work to
find a solution.  Welcome to our program. YANIS VAROUFAKIS, PROFESSOR OF ECONOMICS, UNIVERSITY OF ATHENS:  Thank you.
AMANPOUR:  So first and foremost, this austerity, this much-ballyhooed
program, is it really killing the golden goose?
VAROUFAKIS:  It is what you get when you begin with a diagnostic failure and you end up with the wrong cure.
AMANPOUR:  So the diagnosis was what?
VAROUFAKIS:  Tha the problem of Europe is debt.  And that austerity is the solution.
The problem of Europe is not debt.  The problem of Europe is a badly designed monetary system.  Debt is one of the symptoms.
AMANPOUR:  But you agree that debt is a problem?
VAROUFAKIS:  Of course it is, but it is not the problem.
AMANPOUR:  So how does one get out of a significant problem, which is debt, without this terrible austerity, which apparently has a really bad negative effect on growth?
VAROUFAKIS:  If I’m right that this is an architectural design failure, the thing to do is to create new foundations for the edifice, which has not managed to sustain the shock waves of the great financial disaster of 2008.
AMANPOUR:  So what would be that new edifice?
VAROUFAKIS:  Very simple steps.  Europe needs to unify its banking sectors.  It is preposterous that we have a French banking sector, a
German, a Greek banking sector when we are one currency.  Imagine if, in the United States, in 2008, the State of New York had to salvage Wall Street and the State of Nevada had to salvage the banks in Nevada. 
Then those states, all states and all banks, would have gone under. This is what we’re doing.  So that’s one thing we need to do.  So we need
to unify the banking system.  A part of the debt (inaudible) member country has to be unified.  And we need an investment policy throughout Europe.
AMANPOUR:  We talked about the human costs, and it truly is tragic.  People simply falling off a cliff and being unable to meet what’s being
imposed on them right now.  Unemployment across Europe is staggering.  I mean, in Spain, with young people apparently, it’s over 50 percent.  More Spanish young people are out of work today than are working. 
And this is going to be a phenomenon, surely, that’s going to confront all our leaders.  What is the structural cure for that at a time when you need a structural cure for the whole economic system?
VAROUFAKIS:  Well, we must stop this continuous march off the cliff of competitive austerity, which sequentially throws one country after the next into the abyss.  And the way to do that is to understand that what Europe needs is a New Deal. What Roosevelt did in 1932 we need in Europe now. 
And that does not mean a kind of Keynesian spending spree.  It means mobilizing idle savings and putting them into productive investments.  And that can be done. 
We have the institutions in Europe. For instance the European investment bank, which is at least twice the size of the World Bank.  We can put it to work.  We need to use the other institutions we have rationally to manage the systematic crisis systematically and to stop treating this as a debt crisis alone, ignoring the systematic nature of it.
       
AMANPOUR:  Well, certainly France and Germany, certainly under Sarkozy and Angela Merkel, have been talking about the debt aspect of this.  And now look at the Economist today, talking about Francois Hollande, who might become the next president of France, saying the rather dangerous M. Hollande, he’s been talking about whole renegotiation, hasn’t he?
VAROUFAKIS:  I think that the Economist is meaning this in a nice way: that we need some ‘dangerous’ ideas, ‘dangerous’ in the sense that they can shake us out of this complacency.
AMANPOUR:  What could he do?  What could his programs do?  Is it sort of end austerity and have more stimulus and try to spark more growth?
VAROUFAKIS:  I think that the idea is not to tax and spend.  We don’t need to do that in Europe.  Europe is rich enough.  And we have the
institutions to mobilize savings as investments.  The problem is we have idle savings in Europe.  And we cannot mobilize these savings simply by cutting, because when you cut you create an environment of pessimism, and therefore nobody wants to invest.
AMANPOUR:  So right now you’re talking about pessimism — and actually quite a lot of concern, certainly in the British government, they’ve seen this phenomenon that we’re talking about, not work and they’re quite worries.  So do you think now leaders will start reexamining their focus on austerity?
VAROUFAKIS:  I very much hope so, but they have covered themselves in permanent disgrace over the last three years by refusing steadfastly to stop blaming the symptoms in order to keep quiet on the causes.  Our European leaders have not had the courage simply to accept that the edifice they created, the Eurozone was structurally faulty.
AMANPOUR:  Tell me about the Greek relationship with Germany. Obviously, Angela Merkel has been the one really pushing this idea of no more debt, or at least manageable debt and austerity.  The Greeks don’t like this.  They remember occupation during the Second World War.  They remember the real hardships.  What is happening now between Greece and Germany on this issue?
VAROUFAKIS:  I very much fear we’ll have a repeat of the 1930s.  If you recall, in 1929, we had a Wall Street collapse.  Soon after that, the
common currency of the era, which was the Gold Standard, went, and then next thing that happened was everybody started turning against everybody else.
Similarly, in Europe now, the common currency is fragmenting and the Greeks are turning against the Germans, the Germans against the Greeks. Soon, the Germans will turn against the Germans and the Greeks against the Greeks.  So Greece is the post-modern 1930s, which is the result of a spectacular political failure.  You know, we didn’t have to have this economic crisis in the last three years in Europe.  This is a political crisis.  It’s a failure of political coordination of rational management of what is a manageable problem.
AMANPOUR:  When you mention the 1930s, obviously everybody gets really scared, nationalism and the worst kind of fascism.  Do you see that possibility?
VAROUFAKIS:  I see it everywhere I look.  In Holland, in Denmark, in my own country, neo-Nazis are going to be in Parliament for the first time.  We have already had neo-fascists there.  Now we’re going to have neo-Nazis as well, from what the opinion polls are telling us.  It is happening because when there is a political vacuum and a political failure, the result is that people are — just lose hope, this is the worst thing. 
Sacrifice is not a bad thing, to try and tighten your belt in bad times.  But when people are experiencing sacrifices which they cannot conceptualize, they cannot see, as an investment into a better future, then xenophobes, anti-Semites, neo-Nazis are the only ones who win out of that situation.
AMANPOUR:  It’s a very ugly picture.  What about the relative strength of the United States?  Is the United States rising?  Falling?  What is the issue here that faces the U.S. with the European economy?
VAROUFAKIS:  In my estimation, the United States is clinging on through the actions of the Fed.  The United States is managing to maintain some poise and to keep preventing, for the time being, the double dip. China is a very big question mark.  China is doing its best, given its own constraints.  Europe is the sick man of the global economy.  We’ve managed in the past to drag down with us the rest of the world. We can do it again.
AMANPOUR:  Yanis Varoufakis, thank you very much indeed for joining me.
VAROUFAKIS:  Pleasure

Γιάννης Βαρουφάκης – Γιατί Λείπω - 20/4/2012

Πολύ συγκινητική η περιγραφή των λόγων που οδήγησαν τον Γ. Βαρουφάκη να εγκαταλείψει την χώρα του, όπως τους περιγράφει ο ίδιος παρακάτω.
Aυτός ο μεγάλος Ελληνας διανοούμενος οδηγήθηκε να "λείψει" από την χώρα του, όπως συμβαίνει με τα πιό λαμπρά παιδιά αυτής της χώρας.Οι μεγάλοι διανοούμενοι πρέπει να φεύγουν από την Ελλάδα γιά να διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια τους και το κύρος τους.
Προ πάντων όμως έχουν την ηθική υποχρέωση να φύγουν η να "λείψουν" διότι ήταν μέχρι τώρα, και συνεχίζει να είναι, προυπόθεση της ελληνικής επιβίωσης μεσα στην ιστορία.Η ελληνική εσωτερική σαπίλα καταστρέφει τα πάντα.Η φυγή, επιτρέπει την διάσωση του εληνικού πολιτισμού μέχρι να έρθουν καλύτερες  μέρες.
Θα έρθουν; Προς το παρόν πάντως δεν είναι ορατές.Και θα συνεχίσουν να μήν ειναι  ορατές μέχρι να εξοντωθεί η εσωτερική σαπίλα.
Μέχρι τώρα, με μικρές σχετικά προσπάθειες, εντοπίστηκαν 200.000 έλληνες που  ζούσαν παρασιτικά,  δηλαδή ζούσαν με επιδόματα και συντάξεις που δεν  εδικαιούντο, άρα απομοιζούσαν κοινωνικούς πόρους γιά να ζήσουν, όπως κάνουν τα παράσιτα στην φύση γιά να επιβώσουν.
Ομως, πολύ φοβάμαι ότι τα παράσιτα της ελληνικής κοινωνίας είναι κάποια εκατομμύρια και όχι κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες.Ετσι, είμαστε ακόμα μακριά από τις καλύτερες μέρες.

 http://neaproia.wordpress.com/2012/04/20/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%80%CF%89/#more-5471

Στην κάλπη, διά της εις άτοπον απαγωγής- Του Απόστολου Δοξιάδη -6/4/2012

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα η προεκλογική περίοδος με κάνει ρεαλιστή. Θέλοντας και μη, βάζω νερό στο κρασί μου, παύω να οραματίζομαι το τέλειο και ψάχνω, με όσο φως υπάρχει, το μη χείρον. Ξεχνώ προσωρινά το όνειρο της ριζικής ανανέωσης της πολιτικής· ή, για να χρησιμοποιήσω το σχήμα που συνηθίζεται, παύω να αναζητώ τα χαρακτηριστικά του «νέου Ελευθερίου Βενιζέλου» στους υποψήφιους. Είναι όμως ανάγκη, αναρωτιέμαι, να πάω στο άλλο άκρο; Πρέπει σώνει και καλά ο ρεαλισμός να οδηγήσει από το ιδανικό στο άθλιο;

Κάνω λοιπόν μια απόπειρα να βγω από το αδιέξοδο, από ανάγκη προσωπική να αποφασίσω τι θα ψηφίσω. Κι αν την κοινοποιώ, δεν είναι για να καθοδηγήσω ή να συμβουλεύσω -δεν έχω τέτοιες ικανότητες ή φιλοδοξίες- αλλά για να νιώσω λιγότερη μοναξιά, να βρεθώ κοντά σε άλλους συμπολίτες, που ενώ φρίττουμε με την προοπτική της ανόδου αυτών που ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος τόσο καίρια ονόμασε «χρεοκοπίστας», δηλαδή των λαϊκίστικων, φασιζόντων άκρων, αριστερού και δεξιού, δεν θέλουμε εν ονόματι της άμυνας σε αυτά να ψηφίσουμε ένα κόμμα που υποψιαζόμαστε ότι αύριο μεθαύριο θα μας κάνει να λέμε το γνωστό: «Δεν έκοβα καλύτερα το χέρι μου;».

Για να προχωρήσω, θέλω να καταλάβω πρώτα τι σημαίνει «νέος Ελευθέριος Βενιζέλος» πέρα από πρόσωπα, πώς ορίζεται δηλαδή αφηρημένα η σωστή ηγεσία. Προστρέχω για βοήθεια σε ένα βιβλίο που με εντυπωσίασε βαθιά, δυστυχώς αμετάφραστο στα ελληνικά, το «Νους των ηγετών» (Leading Minds), του μεγάλου γνωσιακού ψυχολόγου Χάουαρντ Γκάρντνερ. Εφαρμόζοντας τα όσα γνωρίζει για τον ανθρώπινο νου, ο Γκάρντνερ καταλήγει ότι αυτό που διαφοροποιεί τους μεγάλους ηγέτες από τους ελάσσονες βρίσκεται στην κεντρική αφήγηση (story) που προβάλλουν, που πρέπει να υπακούει σε τρεις αρχές: να συμπυκνώνει σε κατανοητή μορφή το όραμα που έχει ανάγκη η χώρα· να αντιτίθεται σε άλλες, κρατούσες αντι-αφηγήσεις, τις οποίες ο ηγέτης θεωρεί βασικό εμπόδιο στη δική του· τέλος -η τρίτη αρχή είναι και η βασικότερη- ηγέτης δεν αρκεί να κηρύττει αλλά πρέπει να ενσαρκώνει ο ίδιος, με τον βίο και το έργο, την αφήγησή του.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι λαμπρό παράδειγμα της θεωρίας. Κι αυτό γιατί η δύναμή του δεν ήταν μόνο η αφήγησή του, που άλλωστε δεν ήταν πρωτότυπη (αποτελούσε παραλλαγή της Μεγάλης Ιδέας), ούτε απλώς ότι πολέμησε την αντι-αφήγηση της «πτωχής αλλά τιμίας Ελλάδος» (είχε επιχειρηθεί και το 1897, οδηγώντας σε εθνική ατίμωση), όσο ότι ενσάρκωνε την αφήγησή του ο ίδιος, με τον καλύτερο τρόπο, με τον ρόλο του στην επανάσταση του Θέρισου και στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Κρητικής Πολιτείας, της οποίας ήταν και πρώτος ηγέτης. Με άλλα λόγια, την ηρωική αφήγηση της απελευθέρωσης των αλυτρώτων περιοχών που κήρυττε στους Ελληνες, ο Βενιζέλος την είχε ήδη εφαρμόσει, επιτυχημένα.

Πώς όμως εφαρμόζεται η θεωρία του Γκάρντνερ σήμερα στην Ελλάδα; Σύμφωνα με τις δύο πρώτες αρχές, θα πρέπει να διαλέξουμε ηγέτη που προωθεί την αφήγηση που έχουμε ανάγκη, αντίθετη στην καταστροφική αντι-αφήγηση των «χρεοκοπίστας». Δηλαδή, μια αφήγηση που να λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρώπη, ότι αυτό έχει το τίμημά του, κι ότι είναι ανάγκη παράλληλα να μειώσουμε και να εξυγιάνουμε το κράτος και να φτιάξουμε θεσμούς που να απελευθερώσουν τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. Δεν θα βρείτε πολιτικό του μεσαίου χώρου να διαφωνεί με αυτά - σήμερα τουλάχιστον. Ομως η τρίτη αρχή του Γκάρντνερ βγάζει από το παιχνίδι όσους κηρύττουν την εξυγίανση του Δημοσίου, ενώ επί δεκαετίες συνέβαλλαν με κάθε τρόπο στη διόγκωσή του, ή ευαγγελίζονται τώρα την ανάπτυξη που έπνιγαν τόσα χρόνια με τα χέρια τους, ως υπηρέτες του πελατειακού κομματικού κράτους και των συντεχνιακών εταίρων του.

Δεν μένει λοιπόν κανένας πολιτικός ηγέτης που να περνάει το τεστ του Γκάρντνερ; Κατά την κρίση μου μόνο ένας: ο Στέφανος Μάνος. Γιατί είναι ο μόνος που όταν είχε εξουσία δεν συμβίβασε τις αρχές του, δεν είπε-ξείπε, δεν μετακινήθηκε από την ίδια πάντα, φιλελεύθερη και κοινωνικά ευαίσθητη ιδεολογία του, που την υπηρέτησε με συνέπεια ως υπουργός, Δημόσιων Εργων και Εθνικής Οικονομίας. Για την προάσπιση των ιδεών του πολεμήθηκε από τους εκφραστές μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων σε όλα τα κόμματα, και τους υποστηρικτές τους στα ΜΜΕ. Για τη συνέπειά του σε αυτές εκδιώχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και δεν μπόρεσε να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ (με κάποια έννοια βέβαια, ίσως ο Μάνος δεν είχε θέση στην ελληνική πολιτική των περασμένων δεκαετιών. Ηταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Σήμερα όμως, που ξέρουμε πού μας κατήντησαν οι τεχνητοί παράδεισοι του υπερδανεισμού;). Παρόμοια αντέχουν στα κριτήρια του Γκάρντνερ και τα στελέχη του πολιτικού σχήματος του οποίου ηγείται ο Μάνος. Οι υποψήφιοι είναι άξιοι άνθρωποι της αγοράς, της διανόησης, της ζωής, πανεπιστημιακοί, εκπαιδευτικοί, ακτιβιστές, υπάλληλοι, επιχειρηματίες, δικηγόροι, γιατροί. Ούτε ένας παλιός πολιτικός. Οταν σκέφτομαι ότι με ένα τοσοδούλι τρία τοις εκατό, οκτώ από αυτούς θα μπουν στη Βουλή, ενθουσιάζομαι. Μα θα είναι υπέροχο να έχουμε τέτοιους βουλευτές! Από την άλλη, όσο σκέφτομαι πόσο αλλιώτικος είναι ο Μάνος κι η παρέα του από τους τύπους που συνήθως ψηφίζουμε, και το τρία τοις εκατό μού φαίνεται τεράστιο και παθαίνω κατάθλιψη.

Α, στο καλό! Ετσι κι αλλιώς, δεν θα λύσει η ψήφος μου το πρόβλημα της Ελλάδας. Επιλέγοντας κάτι που το πιστεύω, δεν κινδυνεύω τουλάχιστον να γίνω μονόχειρας.

* O κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Καθημερινή

Συντηρητικοί Μαρξιστές (Β' μέρος) - Του Γιάνη Βαρουφάκη - 31/3/2012

http://www.protagon.gr/resources/2012-03/varfmark-thumb-medium.jpg

Συντηρητικοί Μαρξιστές (Α' μέρος) - Toυ Γιάνη Βαρουφάκη - 30/3/2012

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=13925

Ο πρώτος διαδραστικός πίνακας Βαν Γκογκ - Oταν το ακουμπάς η έναστρη νύχτα ζωντανεύει- δημιουργός του o Πέτρος Βρέλλης - 30/3/2012

"H ιδέα ήρθε στο μυαλό του δημιουργού, του Πέτρου Βρέλλη, το καλοκαίρι και χρειάστηκε δουλειά καθημερινή 8 ωρών για 6 μήνες μέχρι να ολοκληρωθεί. Στόχος ήταν να σταλεί το συγκεκριμένο έργο σε κάποιο μουσείο του εξωτερικού .

«Δεν ήταν στη λογική μου να κάνω πίνακες. Ίσως επηρεάστηκα για το συγκεκριμένο έργο και από τις αφίσες της τελευταίας ταινίας του Γούντι Αλεν( Midnight in Paris) οι οποίες μου κίνησαν την περιέργεια. Σίγουρα στην επιλογή του έργου βοήθησε και το γεγονός ότι σαν πίνακας περιέχει χαοτικές δίνες και σκέφτηκα ότι θα μπορούσε μέσα από τις κινήσεις να δείχνει ακόμα καλύτερα».

Το βίντεο απαρτίζεται από 2 μέρη. Το πρώτο κομμάτι αφορά τον πίνακα του Βαν Γκογκ «Έναστρη Νύχτα» όπου o δημιουργός προσπάθησε να προσθέσει τις κινήσεις και να μαντέψει πως ακριβώς θα το ήθελε ο Βαν Γκογκ.

«Έπρεπε να πειραματιστώ, να βρω το πιο κατάλληλο αποτέλεσμα ώστε να μη βεβηλώσω τον πίνακα και να φανεί όσο πιο φυσικός και οικείος στο μάτι του θεατή γίνεται, όμοιος δηλαδή με τον αληθινό πίνακα».

Το δεύτερο κομμάτι αφορά τη μορφοποίηση του πίνακα και έχει να κάνει με το πως κάποιος αγγίζοντας το έργο, αυτό κινείται και οι χαοτικές δίνες, μετατρέπονται πραγματικά σε κινούμενες.

Τα δύο μέρη χωρίζει η λέξη «alternative» την οποία ακουμπώντας ο χρήστης, κινείται και ουσιαστικά αποτελεί τον πρόλογο του δεύτερου μέρους,.

«Ήθελα να διαχωρίσω τα δύο μέρη μεταξύ τους και ήθελα να το κάνω χωρίς πολλά λόγια με μία μόνο λέξη. Δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως είναι στην αρχή ο πίνακας και πως μετατρέπεται έπειτα με τις κινήσεις».

Η εφαρμογή δεν έχει περάσει απαρατήρητη. Το κανάλι RTM (USA) έχει μεταδώσει συνέντευξη του Πέτρου Βρέλλη, μέσω skype, το FRANCE 24 έχει επίσης παρουσιάσει το έργο με εγκωμιαστική αναφορά στο site του. Το Discovery Channel του Καναδά επίσης σχεδιάζει μια σχετική παρουσίαση.

Τέλος το σημαντικότερο μουσείο μοντέρνας τέχνης του κόσμου, το ΜΟΜΑ (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης) το έχει προβάλει στην σελίδα του στο Facebook ."


Γεωργία Μισεμικέ

πηγή - http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=444616&h1=true

Starry Night (interactive animation) from Petros Vrellis on Vimeo.

Δείτε επίσης
http://technologein.pathfinder.gr/van-gogh

Μια υπολογίσιμη φωνή από την Ελλάδα - 30/3/2012

http://www.dw.de/dw/article/0,,15850163,00.html