Από την αγορά πληροφορικής στην αγορά πληροφορίας - του Γ. Φαρμάκη

Αν μέσα στον κάθε κλάδο της ελληνικής οικονομίας υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε την διαύγεια που έχει ο Φαρμάκης γιά τον κλάδο της πληροφορικής, η ελληνική οικονομία, μπορεί να μήν πετούσε, αλλά σίγουρα θα είχαν δημιουργηθεί οι προυποθέσεις γιά μιά πιό ξεκάθαρη στρατηγική γιά κάθε κλάδο. http://www.gregoryfarmakis.gr/archives/175604804

Εφτασε η ώρα ύστερα από 1.700 χρόνια σιωπής

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_30/07/2013_511773

Ενώ εσένα θα σε «αξιολογήσουν», διορίζουν τους «κολλητούς» τους σε επίλεκτες κρατικές θέσεις. Ρουσφέτια VIP!

Προσωπικά, δεν είχα ποτέ ( από τότε τουλάχιστον που κατανόησα την φύση του καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε το 1974 ) την ψειδαίσθηση ότι η κομματοκρατία που οδήγησε την χώρα στην καταστροφή μετά από 35 χρόνια διαχείρισης, θα μπορούσε η έχει την ικανότητα να σώσει την χώρα όπως το προβάλλει συχνά.Οσο επιτυχής μπορεί να είναι η ανάθεση της φύλαξης μιάς πολυκατοικίας σ΄έναν ληστή, άλλο τόσο επιτυχής μπορεί να είναι η ανάθεση της σωτηρίας της χώρας στην κομματοκρατία.

Ορισμένοι βέβαια πολίτες, ίσως επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία,πιστεύουν η προσποιούνται ότι πιστεύουν, ότι τα πράγματα άλλαξαν τώρα, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, και δεν μπορεί, οι πολιτικοί μας πλέον θα συμπεριφερθούν υπεύθυνα.

Μέγα λάθος.Αν τα στελέχη της κομματοκρατίας είχαν κατανοήσει ότι κατέστρεψαν μιά χώρα και εκχώρησαν την εθνική κυριαρχία με τις πράξεις τους σε ξένες χώρες (συμμετείχαν δηλαδή σε πράξη εθνικής προδοσίας ) θα είχαν ήδη παραιτηθεί από τις θέσεις τους και θα ζητούσαν επίμονα να οριστεί δικάσιμος γιά τα βαριά εγκλήματα που διέπραξαν.Διότι ο ένοχος γνωρίζει ότι η όποια λύτρωση θα έρθει μέσω της τιμωρίας, αλλιώς η ζωή δεν υποφέρεται.

Αν πάλι κάποιοι από αυτούς θεώρησαν ότι παρασύρθηκαν τότε σε λάθη από άγνοια η μή κατανόηση της πραγματικόττας,θα έπρεπε σήμερα τουλάχιστον να είναι σοβαροί,και να μήν προκαλούν.Θα επρεπε να είναι σε θέση να πιάσουν τον παλμό της κοινωνίας, να κατανοήσουν η να κάνουν ότι κατανοούν την τραγικότητα της πραγματικότητας που αντικρύζουν γύρω τους.ΔΕν συμβαίνει όμως αυτό. Πρόσφατο είναι το εύστοχο κείμενο του Χαρίδημου Τσούκα που μπορείτε να δείτε εδω

Πρόσφατη όμως είναι και η υπόθεση του κυβερνητικού εκπρόσωπου Κεδίκογλου που έκρινε σκόπιμο να τοποθετήσει στις 13/5/2013 στο υπουργείο του ως μετακλητή υπάλληλο, την φιλενάδα του, όταν έχει ανατεθεί στην κυβέρνηση την οποία υπηρετεί, να απολύσει δημοσίους υπαλλήλους.

Δε χρειάζεται ν΄αναλύσουμε το θέμα περισσότερο.Οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο δεν μπορούν να σώσουν την χώρα, αλλά δεν μπορούν να σώσουν ούτε τον εαυτό τους.

Το πολιτικό σύστημα που στήθηκε το 1974, είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει πλήρως αφού δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί.Θ΄αντικατασταθεί από ένα νέο πολιτικό σύστημα των άκρων, που θα οδηγήσει τα στελέχη της κομματοκρατίας στη φυλακή και την χώρα στην τελική ευθεία πρός τον γκρεμό.Αυτό θα είναι το τελικό τίμημα που θα πληρώσει η χώρα γιά την κομματοκρατία, και τότε η σημερινή κατάσταση της χώρας με 30% ανέργους και 40% μείωση των εισοδημάτων θα φαίνεται αστεία.

Η Ευρώπη είναι σε παρακμή - Ο αμερικανός ιστορικός Γουόλτερ Λακέρ δηλώνει απαισιόδοξος για το μέλλον της

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=524233

Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Η Ελλάδα της ΑΟΖ ". 28/07/2013

η προσαρμοστικότητα των ελλήνων

Μιά τόσο βαριά εικόνα

Στην σημερινή Le Monde (δείτε εδώ )διάβασα αυτή την συγκλονιστική ιστορία.

Ενας νοτιο-αφρικανός φωτογράφος ο Kevin Carter βρέθηκς το 1993 στο Σουδάν, όου υπήρχε τότε πείνα.Σ' ένα χωριό, είδε αυτό το παιδί που φαίνεται στην φωτογραφία,που με δυσκολία μπορούσε να κινηθεί λόγω της πείνας, και το οποίο προσπαθούσε μπουσουλώντας να φτάσει ένα κέντρο παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας που βρισκόταν μερικές δεκάδες μέτρα μπροστά του.Ξαφνικά, ένας γύπας προσγειώνεται πίσω από το παιδί.Αρχίζει να καταγραφει την σκηνή με την φωτογραφική του μηχανή.Περιμένει 20 λεπτά γιά να δεί τι θα κάνει ο γύπας.Τελικά, φοβίζει το πουλί και το διώχνει από το παιδί.Μετά, ο φωτογράφος περπατά γιά ένα-δύο χιλιόμετρα μέχρι που καταρρέει ψυχολογικά.Ο συνάδελφος του που τον βρήκε στην συνέχεια, κατάλαβε από αυτά που έλεγε, ότι δεν μπορούσε ν΄αντέξει ακόμα και ως σκέψη αυτό που κατέγραψε.

Στις 26/3/1993, η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από την New York Times.Tα ερωτήματα των αναγνωστών ήταν πολλά κυρίως γιά το αν κατάφερε να σωθεί το παιδί.

Στις 12/4/1994, ο φωτογράφος παίρνει το Pulitzer γι΄αυτή την φωτογραφία.Αμέσως αρχίζει και η σκληρή κριτική πρός τον φωτογράφο.Ενας άνθρωπος που βάζει σε κάδρο την δυστυχία, δεν είναι τίποτα άλλο παρά άλλος ένας γύπας θα γράψει μιά εφημερίδα.Οι υπόλοιπες κριτικές αναφέρονταν στο ότι ο φωτογράφος δεν βοήθησε το παιδί που κινδύνευε.

Τρείς μήνες μετά την βράβευση του ο φωτογράφος αυτοκτονεί.Στην επιστολή που αφήνει, δεν λέει τίποτα γιά αυτό το παιδί στο Σουδάν.Αναφέρει ότι δεν αντέχει άλλο αυτές τις μνήμες από τις σφαγές και τα πτώματα.

Το 2011, ένας δημοσιογράφος προσπαθει ν΄ανακαλύψει τι συνέβη τελικά μ΄αυτό το παιδί.Πάει στο ίδιο χωριό, βρίσκει τον πατέρα του παιδιού και μαθαίνει ότι το παιδί αυτό, δεν πεθανέ τότε από την πείνα, αλλά πέθανε 14 χρόνια μετά από την μαλάρια.

Η ελληνικότητα των κατεχομένων - Ν. Λυγερός

Η ελληνικότητα των κατεχομένων δεν είναι ορατή σε όσους δεν παλεύουν πραγματικά γιατί δεν βλέπουν τους δικούς μας, τους εγκλωβισμένους μας κι έχουν την εντύπωση ότι τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει πια. Δεν αντιλαμβάνονται ότι με το θέμα της κυπριακής ΑΟΖ έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την απελευθέρωση. Η τάξη μεγέθους των αλλαγών είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ούτε καν τον ρόλο τους. Έτσι πρέπει να καταλάβουν ότι ο καθένας συμβάλλει στον αγώνα μας με το δικό του τρόπο, αλλά ποτέ παθητικά και δίχως συμβιβασμούς. Στα κατεχόμενα, το σχολείο στο Ριζοκάρπασο με το γυμνάσιο και το λύκειο γιορτάζει τα δέκα του χρόνια αναγνωρισμένης παιδείας από την Κύπρο κι είναι μερικοί που δεν ξέρουν καν ότι έχει γίνει. Οι χριστιανικές εκκλησίες στην Αγία Τριάδα, στην Καρπάσια, στην Κερύνεια και στον Κορμακίτη είναι σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι ήταν πριν μερικά χρόνια και αυτές οι αλλαγές οφείλονται στους δικούς μας που δεν έφυγαν και στους δικούς μας που έρχονται για να τους συμπαρασταθούν. Κάθε μέρα είναι και μία μέρα πιο κοντά από την απελευθέρωση αλλά μόνο όσοι βλέπουν τα πράγματα από κοντά μπορούν να δουν αυτές τις εξελίξεις. Η Κύπρος δεν θα είναι πια κυπριακό, διότι θα υπάρχουν νέοι άνθρωποι όπως είναι ο Αντώνης, η Κούλλα, η Μαρία, ο Μάριος κι ο Στέφανος που συνειδητοποιώντας τι είναι το πρέπον θα παλέψουν και αυτοί μαζί μας δίχως να περιμένουν τα πάντα από τους άλλους. Διότι όταν βλέπεις από κοντά τα κατεχόμενα, μπορείς να δεις ότι η φύση έχει ένα αναμφισβήτητο ελληνικό χαρακτήρα που είναι ικανός να βάλει σε παρένθεση όλη την κατοχή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ο Ελληνισμός έβαλε σε μία παρένθεση 400 χρόνια τουρκοκρατίας. Ο χρόνος δεν είναι ποτέ με την βαρβαρότητα. Είναι πάντα μαζί μας αλλά πρέπει κι εμείς να πάρουμε την απόφαση να είμαστε μαζί του μέσω του έργου μας. Και αυτό το έργο είναι η δράση κι όχι η αντίδραση που δεν αλλάζει τίποτα. Όταν ξέρεις τι έκαναν οι ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα του ’55 – ’59, πώς να στέκεσαι μέσα στην απραξία ακόμα και για κοινωνικούς λόγους. Έχουμε υψηλή στρατηγική που διαμορφώνει το μέλλον αλλά πρέπει η στρατηγική και η τακτική να την υποστηρίζουν επί του πρακτέου κι όχι μόνο θεωρητικά. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο είναι πολύ δυναμικό και πρέπει να το αξιοποιήσουμε. Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε το ρόλο του Ελληνισμού και της Χριστιανοσύνης. Δεν είναι το πρέπον να περιμένουμε, αλλιώς θα ξεχάσουμε τα πάντα. Δεν θέλουμε μόνο αναμνήσεις του παρελθόντος αλλά και μνήμες του μέλλοντος, ικανές να διαμορφώσουν τα δεδομένα δίχως φοβίες και συμβιβασμούς. Οι γνώσεις είναι αυτές που μας ενισχύουν γι’ αυτό και με την εξερεύνηση των περιοχών που οι παλιότεροι δεν έβλεπαν πια, μπορούμε να εφοδιάσουμε πια τον στοχασμό με χειροπιαστά δεδομένα που μας κάνουν πιο δυνατούς απέναντι στην τουρκική προπαγάνδα και τον ραγιαδισμό. Ως Έλληνες πρέπει να δείξουμε το παράδειγμα της αντίστασης κι ως Χριστιανοί δεν πρέπει να υποκύψουμε. Μαζί είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε το μέλλον γι’ αυτό το λόγο ο Ελληνισμός είναι δώρο για την Ανθρωπότητα. Μόνο η γενναιοδωρία μας θα μας σώσει από την μιζέρια.

πηγή - http://www.lygeros.org/articles?n=12539&l=gr