Συγκλονίστηκα από αυτή την φωτογραφία.Δεν ξέρω ποιός την τράβηξε και πότε.Ο τσολιάς δεν μπορεί να εγκαταλείψει την φύλαξη του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη.Μπροστά του, γίνεται κόλαση.Δεν μπορεί μάλλον να αντέξει την δράση των δακρυγόνων, και δακρύζει ατελείωτα.Η θέα μπροστά του δεν τον παρηγορεί.Βλέπει την χώρα του να αυτοκαταστρέφεται.Πόσα δάκρυα άραγε οφείλονται στα δακρυγόνα, και πόσα στην λύπη του, γιά την χώρα που βλέπει ν΄αργοπεθαίνει;
2 σχόλια:
απιστευτο θεε μου δεν ξερω βοηθα μας δειξε μας το δρομο και απαλλαξεμας απο τα σκουληκια.τι να πω για το παληκαρι ποση υπομονη....
ΜΗΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΣΤΕ ΤΟΣΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΟ ΔΟΥΛΕΜΑ ΠΑΕΙ ΣΥΝΕΦΟ:
"Τα δάκρυα όμως, κατά πως φαίνεται, είναι σαν τα διαμάντια. Είναι παντοτινά. Γιατί το κλικ του φωτογραφικού φακού που αποτύπωσε το εν λόγω γεγονός συνέβη πριν σχεδόν 4 χρόνια, και συγκεκριμένα την Κυριακή 8 Ιουλίου του 2007, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στην ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να προστατέψει την Πάρνηθα από την πύρινη καταστροφή.
Η μάχη του θεάματος για ακόμη μια φορά νίκησε την αξιοπρέπεια. Όμως η τηλεθέαση, τα κλικς, αλλά και όσα φύλλα και αν πουλήσεις, δεν αξίζουν τίποτα, καθώς την επόμενη μέρα ο κόσμος, νιώθοντας εξαπατημένος, γυρνά την πλάτη σε αυτή τη μορφή ενημέρωσης-εμπόρευμα."
http://katalipsiesiea.blogspot.com/2011/07/48.html
Δημοσίευση σχολίου