Η χώρα δεν σώνεται με το μνημόνιο, ή με την στάση πληρωμών

Αυτό που βιώνει η χώρα συνεχίζει να είναι τραγικό.Βέβαια, υπάρχουν διαφορές μέσα στην τραγικότητα σε σχέση με το 2010 η το 2012.Το 2010 οι έλληνες ψηφοφόροι δεν γνώριζαν την κατάσταση της οικονομίας όπως την είχε καταντήσει το κομματοσκυλικό σύστημα διακυβέρνησης.Το 2012, οι έλληνες ψηφοφόροι είχαν αρχίσει να συνειδητοποιούν την κατάσταση, και φοβήθηκαν μήπως η χώρα βρεθεί εκτός ευρώ.

Το 2015, τα πράγματα είναι διαφορετικά.Το 25 με 30% των ψηφοφόρων είναι άνεργοι και ξέρουν ότι δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν ή να φοβηθούν.Ενα 25 με 30% των ψηφοφόρων πιστεύουν ότι η χώρα θα σωθεί αν τηρηθεί το πλαίσιο με την τρόικα.Οι υπόλοιποι, δηλαδή ένα 40 με 50% είναι μοιρασμένοι μεταξύ των δύο άνω απόψεων.Υπάρχει κατά συνέπεια ένα δίλειμμα το οποίο μόνο οι τροικανοί δεν μπορούν να δούν, και γι'αυτό και συνεχίζουν να επιστρατεύουν τον φόβο ενάντια στους έλληνες ψηφοφόρους.

Η πραγματικότητα κατά την γνώμη μου είναι τελείως διαφορετική από αυτά που δηλώνουν οι Τσιπρο-Καμμένοι ή ο Σαμαράς.Η χώρα δεν σώνεται με το μνημόνιο, ούτε σώνεται με την στάση πληρωμών.Η αλήθεια είναι, ότι εκεί που έφθασε η χώρα, έχοντας 1.5 εκατομμύρια ανθρώπους να δουλεύουνε και από την άλλη πλευρά έχοντας κοντά 4 εκατομμύρια συνταξιούχους και 1.5 εκατομμύρια ανέργους, τα νούμερα από οικονομικής άποψης δεν βγαίνουν.Το χρέος δεν είναι το πρόβλημα.Εχει ήδη ρυθμιστεί κατά ένα μεγάλο βαθμό.Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει καμμιά προοπτική γιά την ανάπτυξη της οικονομίας είτε γίνουν οι υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις είτε δεν γίνουν.Και χωρίς ανάπτυξη, η χώρα είναι καταδικασμένη να χρεοκοπήσει.Και το πιό πιθανό, αν δεν γίνει κάτι άμεσα, είναι ότι θα χρεοκοπήσει το 2015.

Πρέπει να δούμε ποιά θα μπορούσε να είναι η λύση επί της ουσίας, και από εκεί και πέρα ποιά στρατηγική θα έπρεπε να ακολουθήσει η χώρα γιά να επιτύχει την λύση.

Η λύση εδώ που φτάσαμε, είναι να σταματήσει η χώρα την εφαρμογή του μνημονίου και να εφαρμόσει ένα δικό της πρόγραμμα γιά την έξοδο από την κρίση, αλλά παράλληλα να συνεχίσει να πληρώνει το χρέος της.Αρα, να μείνει στο ευρώ.Βέβαια, εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα.Αν σταματήσει την εφαρμογή του μνημονίου, δεν θα πάρει δεκάρα από την Τρόικα ενώ έχει υποχρεώσεις της τάξης των 20 δις ευρώ γιά το 2015.Το θέμα που τίθεται είναι πού θα βρεθούν αυτά τα 20 δις ευρώ.Στην πραγματικότητα, οι ανάγκες είναι κάτι παρακάτω από τα 20 δις ευρώ, διότι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα.Αν μιά ελληνική κυβέρνηση είχε τον παραπάνω στόχο και ήταν διατεθειμένη να τον τηρήσει πάσει θυσία, τα 15-16 δις ευρώ που χρειάζονται, μπορούν να βρεθούν, με εκδόσεις εντόκων γραμματίων μέχρι τις εκλογές, αλλά ακόμα και με καθυστέρηση των εσωτερικών πληρωμών.Αν αυτό μπορούσε να εξασφαλιστεί,και μόνο αν εξασφαλιστεί, θα μπορούσε να ζητήσει μιά νέα διαπραγμάτευση με την Τρόικα γιά να βρεθεί μιά κοινά αποδεκτή λύση.

Εδώ αρχίζει η στρατηγική.

Η Ευρώπη δεν μπορεί νομικά να διώξει μιά χώρα από την ευρωζώνη.Μπορεί όμως να διακόψει την χρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος μέσω του ELA, και έμμεσα να ωθήσει μιά χώρα στην έξοδο.Και θα μπορούσε να το κάνει αυτό αν η χώρα σταματούσε την εξυπηρέτηση του χρέους της.Δεν μπορεί όμως να το κάνει αν εξυπηρετείς κανονικά το χρέος σου.Τι άλλο μπορούν να κάνουν οι διοικούντες την Ευρώπη;Να εκβιάζουν όπως κάνουν σήμερα, να αφήνουν να διαρρέουν υποτιθέμενες αποφάσεις, να δυναμιτίζουν με δύο λόγια το κλίμα γιά την Ελλάδα.

Η χώρα μας θα μπορούσε να πάει στην διαπραγμάτευση προβάλλοντας ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζεται δεν οδηγεί πουθενά και προτείνοντας ένα δικό της πρόγραμμα γιά την ανάπτυξη, τηρώντας το ευρωπαικό πλαίσιο δηλαδή του ισοσκελισμένου προυπολογισμού, της τήρησης των συμφωνηθέντων, της πληρωμής του χρέους, κλπ...

Συμφωνία υπό αυτές τις προυποθέσεις θα βρεθεί.Το πρόβλημα είναι το εξής :με ποιό πολιτικό προσωπικό μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η στρατηγική;Δεν υπάρχει κανένας να το εφαρμόσει και γι΄αυτό και δεν θα εφαρμοστεί.

Ενα δεύτερο σενάριο γιά να σταματήσει το μνημόνιο στην περίπτωση που δεν θα μπορέσουν να βρεθούν τα 15-16 δις ευρώ που χρειάζονται γιά το 2015, είναι να γίνει μιά διαπραγμάτευση με την τρόικα ώστε να γίνει μιά αναβολή της πληρωμής αυτών των ποσών γιά δύο-τρία χρόνια, χωρίς νέα μέτρα.Στην περίπτωση αυτή, οι Ευρωπαίοι θα προβάλλουν και πάλι την έξοδο της χώρας από το ευρώ.Η στάση της χώρας μας σ΄αυτή την περίπτωση θα πρέπει να είναι ότι εμείς δεν βγαίνουμε μονομερώς από το ευρώ :να μας αποβάλλετε αναλαμβάνοντας και την ευθύνη.Δεν θα το πράξουν.Αν όμως το κάνουν, εκεί που φθάσαμε, δεν θα είναι το τέλος του κόσμου.Η χώρα θα υποστεί μιά επιπλέον δύσκολη χρονιά, και από εκεί και πέρα θα αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας.

Τελικά, ακόμα και στις πιό δύσκολες συνθήκες, μπορούν να προκύψουν λύσεις, υπό την προυπόθεση ότι η χώρα έχει ηγέτη που ξέρει που πάει.Το μεγάλο, και μοναδικό θα έλεγα πρόβλημα της χώρας μας είναι ότι δεν έχει ηγέτες, δεν έχει πολιτικό σύστημα.Οσο δεν λύνεται αυτό το πρόβλημα, όλα είναι πιθανά γιά την χώρα.